Dur brzuszny

Dur brzuszny (tyfus, tyfus brzuszny) to schorzenie zakaźne, ogólnoustrojowe, powstające na podłożu bakteryjnym. Bakteriami odpowiedzialnymi za wystąpienie choroby są pałeczki duru brzusznego – Gram – ujemne Salmonella typhi.

Jest to schorzenie, które swoim zasięgiem może obejmować cały świat. Jednakże kraje rozwinięte niezwykle rzadko mają doczynienia z tą przypadłością. Jeśli warunki są sprzyjające i zostaną spełnione dodatkowe wymagania dur brzuszny może rozprzestrzenić się jako epidemia.

DROGI ROZPRZESTRZENIANIA SIĘ SCHORZENIA:

  • Produkty spożywcze zakażone bakteriami – sałatki, mięso czy lody, jednak przede wszystkim mleko, gdyż stanowi idealne środowisko dla rozwoju bakterii,
  • Woda– jeśli zakażenie nastąpi w źródle zaopatrującym w wodę, bądź w naturalnych zbiornikach wodnych znacząco wzrasta ryzyko pojawienia się epidemii,
  • Owady – przede wszystkim muchy,
  • Kontakt z osobą chorą lub stanowiącą nosiciela schorzenia – jeśli nie zostają zachowane zasady higieny.

OBJAWY DURU BRZUSZNEGO:

Początkowe:

  • Bóle głowy,
  • Złe samopoczucie,
  • Stany podgorączkowe,
  • Zmniejszenie apetytu.

W czasie 4-6 dni powyższe objawy nasilają się, gdyż wchodzi ona w okres pełnego rozwoju schorzenia:

  • Wysoka temperatura ciała (39-40 stopni),
  • Odurzenie,
  • Apatia,
  • Ostatecznie całkowite zamroczenie,
  • Język pokryty nalotem suchym w kolorze brunatnym, na brzegach zaś żywoczerwony,
  • Powiększenie wątroby i śledziony,
  • Wzdęcia i bolesność brzucha,
  • Na początku występują uciążliwe zaparcia z czasem ustępują miejsca biegunce i często oddawanym grochowatym stolcom,
  • Różyczka durowa – u dołu klatki piersiowej i brzuchu, występuje zwykle w okolicy 10 dnia od zachorowania, po kilku dniach znika.

POWIKŁANIA:

  • Perforacja jelita z krwawieniem i niedrożnością porażenną,
  • Zapalenie pęcherzyka żółciowego,
  • Zapalenie płuc,
  • Zakrzepowe zapalenie żył kończyn dolnych,
  • Odmiedniczkowe zapalenie nerek,
  • Powikłania u dzieci objąć mogą również durowe zapalenie opon mózgowo –rdzeniowych a także do ograniczonego zapalenia kości i szpiku.

DIAGNOSTYKA:

  • W pierwszym tygodniu trwania choroby przeprowadza się badanie krwi polegające na izolacji bakterii, w późniejszym czasie badaniom poddawany jest mocz oraz stolec.

LECZENIE:

Konieczna jest hospitalizacji i podawanie antybiotyków. Zadaniem lekarzy jest wyrównanie gospodarki wodno- elektrolitowej organizmu i leczenie powikłań schorzenia.

Ten artykuł znajduje się w kategori Układu pokarmowego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *