Sepsa

REKLAMA

Sepsa ( inaczej posocznica ) jest sposobem w jaki organizm ludzki reaguje na zakażenie. Wystąpienie sepsy jest niezwykle niebezpieczne – w szczególności u osób w podeszłym wieku oraz dzieci ( grupy te cechuje niższa odporność organizmu ). Zaistnienie takiego zjawiska stanowi śmiertelne zagrożenie – szacuje się, że około 30 % osób, u których występuje sepsa umiera.

Wydawać by się mogło, że jest to groźna choroba. Jednak w rzeczywistości sepsa nie jest chorobą. Jest ona zespołem uogólnionej reakcji zapalnej, wywołanym poprzez zakażenie. Sepsa powoduje powstanie infekcji w narządach wewnętrznych, najczęściej płucach, nerkach i wątrobie.

Niezwykle często pojawia się również zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych oraz zapalenie pęcherza moczowego. Powoduje to znaczne trudności w wyleczeniu. Jeśli jednak zakażenie zostaje wykryte we wczesnym stadium gwarantowany jest szybki sukces.

PRZYCZYNY:

Za rozwój sepsy odpowiedzialne są zwykle bakterie, których składniki działają na organizm wywołując jego zakażenie.

CZYNNIKI RYZYKA:

  • obniżona odporność organizmu,
  • stałe przyjmowanie leków,
  • szczepienia,
  • wkłucia dożylne,
  • dreny,
  • cewnik dopęcherzowy,
  • mechaniczna wentylacja płuc,
  • wszczepione protezy oraz urządzenia,
  • żywienie pozajelitowe,
  • obecność odleżyn oraz ran,
  • przetaczanie krwi i płynów,
  • uczęszczanie dzieci do żłobków, przedszkoli ( duże skupiska bakterii na walkę z którymi nie do końca wykształcony układ odpornościowy nie jest przygotowany ).
Klebsiella pneumoniae

Klebsiella pneumoniae wywołujące sepsę

OBJAWY SEPSY:

Objawy w pierwszym okresie zakażenia:

  • temperatura ciała obniżona (poniżej 36°) lub podwyższona ( powyżej 38°),
  • rytm serca przewyższający 90 uderzeń na minutę,
  • częstotliwość spontanicznych oddechów wynosi przeszło 20 na minutę, badanie gazometryczne tętniczej krwi wykazuje PaCO2 poniżej 4,3 kPa (32 mmHg),
  • ilość leukocytów we krwi wynosi poniżej 4000 komórek na mm3 lub powyżej 12000 komórek na mm3, opcjonalnie występowanie przeszło 10% niedojrzałych obojętnochłonnych granulocytów,
  • pojawiają się również objawy określonego zakrzenia, np. zapalenie pęcherza moczowego lub zapalenie opon mózgowo- rdzeniowych.
  1. U niemowląt:
  • obniżony apetyt,
  • gorączka,
  • biegunka,
  • wymioty,
  • rozdrażnienie,
  • rozpaczliwy płacz,
  • kwilenie,
  • pulsujące ciemiączko,
  • odgięcie głowy do tyłu,
  • wybroczyny na skórze,
  • senność.
  1. U dorosłych i starszych dzieci:
  • ból głowy,
  • gorączka,
  • wymioty,
  • światłowstręt,
  • sztywność karku,
  • drgawki,
  • senność,
  • bóle stawów.

W przypadku nie podjęcia leczenia lub jego zaniechania występują objawy niewydolności określonych narządów oraz układów.

Haemophilus influenzae

Haemophilus influenzae na płytce z krwią

DIAGNOSTYKA:

Lekarze stawiają rozpoznanie sepsy na podstawie zaobserwowania objawów SIRS. Następnie w badaniach mikrobiologicznych potwierdza się obecność specyficznego patogenu. W tym celu pobierane są dwie próbki krwi, z osobnych nakłuć żylnych oraz z każdego cewnika naczyniowego, który wprowadzony został przed upływem 48h. Zależnie od przypuszczalnego pochodzenia zakażenia pobierane są także materiały na posiew z innych miejsc:

  • z moczu,
  • z dróg oddechowych,
  • z płynu opłucnowego,
  • z płynu mózgowo- rdzeniowego,
  • z wydzieliny ran itp.

Nie istnieje konkretny marker laboratoryjny, który w pełni potwierdza posocznicę. Wykorzystywane w jej oznaczeniach CRP oraz prokalcytonina ( PCT ) z uwagi na niedostateczną czułość i swoistość stosuje się jedynie do oceny stanu nasilenia zakażenia. W celu wykrycia procesu zapalnego oraz oceny skuteczności leczenia wykorzystywane jest także oznaczenie ilości leukocytów ( morfologia wraz z rozmazem oraz procentową oceną obecności poszczególnych elementów morfotycznych ), interleukiny 6 oraz OB.

W diagnostyce istotną rolę odgrywają także badania obrazowe, takie jak USG, RTG, TK i inne. Mają one na celu zlokalizowanie ogniska zakażenia.

Dysfunkcja w działaniu narządów obserwowana jest przy pomocy badań laboratoryjnych : gazometria krwi żylnej i tętniczej, ocena parametrów hemostazy, nerkowych ( kreatynina, mocznik )oraz wątrobowych (AspAT, AIAT, bilirubina ) poziom mleczanów w surowicy.

LECZENIE:

W leczeniu sepsy niezwykle ważne jest jej wczesne wykrycie, gdyż dalsze fazy mogą prowadzić do wstrząsu septycznego cechującego się wysokim ryzykiem i mogącego prowadzić do śmierci. Proces wyleczenia jest trudny i długotrwały. Jeśli mamy do czynienia z posocznicą ciężką konieczny jest pobyt chorego na oddziale intensywnej terapii. Podawane są antybiotyki, kortykosteroidy, a także leki działające na naczynia krwionośne i mięsień sercowy. Istotne jest podanie antybiotyków już na samym początku zakażenia, gdyż mogą one zatrzymać dalszy rozwój reakcji patologicznych.

PROFILAKTYKA:

Zapobieganie posocznicy opiera się na eliminowaniu wszelkich potencjalnych źródeł zakażeń oraz chorób. Drobne przeziębienia czy próchnica zębów powinny być natychmiast leczone. Konieczne jest także wzmacnianie odporności ustroju i unikanie zbyt częstego przyjmowania antybiotyków, które wywołują osłabienie odporności.

Nie istnieje szczepienie przeciwko sepsie, gdyż nie jest ona chorobą, a wywoływać ją mogą liczne czynniki. Można jednak poddać się szczepieniu przeciw pneumokokom, które bardzo często wywołują posocznicę.

0 komentarzy

Napisz komentarz

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>